Notlarımı, deneyimlerimi ve üzerinde düşündüğüm konuları burada topluyorum.
Her dönemin kendine özgü kaygıları vardır. Kimi ahlâkın bozulduğunu söyler, kimi toplumun eski dayanışma ruhunu yitirdiğini… Kimileri ise daha derinden ve daha sarsıcı bir feryatla haykırır: “Türkçemiz elden gidiyor!” Bu haykırış, zaman zaman gazete manşetlerinde, zaman zaman sosyal medyada, bazen de televizyon ekranlarında yankılanır.
Türkçede bugün artık kullanılmayan ya da yalnızca ağızların kuytularında kalan pek çok kelime, geçmişin sesini taşıyan canlı izlerdir. Bu sözcükler, tarihî metinlerde, atasözlerinde ya da yaşlı bir ninənin telaffuzunda anlık bir parıltı gibi görünse de, çoğunlukla güncel dilin dışına itilmiş, yerini başka yapılar almış ya da anlamını yitirerek kabuğuna çekilmiştir.
Bu yazıda, “yürek”ten “kalp”e doğru yaşanan kavramsal geçiş, sözcüklerin tarihî gelişimi, metinlerdeki bağlamı ve söylemdeki yükü bağlamında incelenecektir. Ayrıca Türkçede duyguların nasıl kavramsallaştırıldığı sorusu üzerinden bir tartışma zemini sunulacaktır.
“Maryam Apa”: Eski Türkçenin Sessiz Kahramanı Annemarie von Gabain (1901-1993) kimdir, bu yazıda inceleyeceğiz.